Evet. Nerde Kalmıştık?

Her devlet, her millet, her çağ eğitim-öğretim kurumları vasıtasıyla işlediği resmi ideolojiyle yobazlarını, yani eleştiri kabul etmez bireylerini yetiştirir. Bizim çağın yobazları da Kemalistlerin arasından çıktı haliyle.

Anılar anılar... İnsan anılarını yazmaya başladıysa yaşlanmış demektir, gününde yaşamıyor/yaşayamıyor demektir. Geçen gün bir askeri lojmanın bahçesindeydim, zihinlerine işlenmedik şey bırakılmayan ufak çocukları görünce anılara bi gittim geldim. Lise 2'de (3 de olabilir emin değilim.) bir sosyoloji dersindeyiz. Konu bir şekilde benim neden yurtta kaldığıma geldi. Tabi yurtlarda kaldığımı daha yeni söylemeye başlamışım; insanlar ne tepki verirler, benim nasıl cevaplamam gerekir falan, hemen hiç bilgim yok. İnsanın, dinini tek başına yaşamayacağından, cemaat olmanın gerekliliğinden falan bahsetmiştim yanlış hatırlamıyorsam. Ordan da mevzu "beyin yıkamaya" geldi. Aslında arkadaşlarım henüz kimlerin, 'neyci'lerin yurdunda kaldığımı bile bilmiyorlardı haliyle; ama ezbere konuşmanın hafifliği bir başkaydı tabi. Sınıf arkadaşlarımı suçlamaya hiç hakkım yok; çünkü her yerde cemaatler, tarikatlar "tü kaka" olarak, "ülkeyi bölmeyi amaçlayan tehlikeli ir...

(07.02.2012) Ders kitapları bize ulusalcılığın -ya da daha az sol çağrışımıyla milliyetçiliğin- bu devletin gereği olduğunu, her vatandaşın bu görüşün birer müdavimi olduğunu ve bu görüşle doğduğunu aşılamaya çalıştı. Biz, belki ancak 18 yaşımıza geldiğimizde anlıyoruz aslında milliyetçiliğin de ideolojiler kümesinde bir elemandan ibaret olduğunu, başka fikirlerin de olduğunu. Yani "resmi ideoloji" amacına gerçekten ulaşmış; hatta öyle ki, kendini "ideoloji" olarak değil de vatanperverlik olarak görmemiz bile sağlanmış.